Lotgenoten interview: Jelle

jan 24, 2023

Blijf positief!

Jelle zijn leven werd door een corona-besmetting flink overhoop gehaald. Hij werkt in een bouwbedrijf en genoot van het actief bezig zijn. In de tweede golf werd hij besmet, waarschijnlijk door een kind dat bij hen thuis kwam spelen. Zijn beide kinderen werden ziek en al snel werd Jelle ook ziek. Na een week flinke griep, zoals hij het noemde, knapte hij weer op.

Hoe ging dat nadat je weer hersteld werd? Wist je toen al dat je niet klachtenvrij was?

Nee, dat niet. Na een paar dagen rust begon ik weer rustig aan met werken. Eerst alleen in de werkplaats, en na een week ook weer op de bouwplaats. Je doet het even rustig aan maar als dat weer lukt, dan denk je dat je er wel weer tegenaan kunt. En het was druk op het werk. Er waren veel zieke collega’s en we lagen achter op de planning. Dus ja, dan zet je een tandje bij.

Wanneer merkte je dat het niet zo goed ging?

Ik had een week al hard gewerkt en zou ook zaterdags nog even wat afmaken. Maar ineens voelde ik me op het werk heel beroerd worden. Erg misselijk, en zo slap dat ik bijna door mijn benen zakte. Ik ben even gaan zitten en uiteindelijk heeft een collega me naar huis gebracht. En ik ben direct mijn bed ingedoken. Ik heb toen, ja ongelooflijk, 13 uren achtereen geslapen. Ik was kapot.
Maandags probeerde ik weer op tijd op te staan en naar het werk te gaan, maar ik voelde gewoon: dit ga ik niet redden. Mijn vrouw heeft de baas gebeld en ik ben weer m’n bed ingedoken.

En hoe ging het verder?

Ik ben daarna echt maanden ziek en doodmoe geweest. Ik zat maar wat op de bank, middags lang op bed, daarna weer een beetje voor de tv en avonds weer snel op bed. Echt een hele rottijd. Tot ik op een gegeven moment dacht: zo kan het niet meer. Ik moet hoe dan ook een plan maken. Anders kom ik er nooit.
Samen met de fysio en ergo heb ik een plan gemaakt waarmee ik wilde proberen weer wat energie te krijgen en conditie op te bouwen. En gewoon weer wat leuke dagen te hebben.
Ik ben meer op mijn eten gaan letten, voorzichtig met bewegen begonnen, ontspannende hobby’s gezocht en telkens wel nieuwe doelen gezocht. Elke week ging ik wat nieuws proberen, vaak heel klein, maar juist die nieuwe dingen gaf me een kick. Ik had het gevoel dat het leven wat uit me was gestroomd, en die nieuwe dingen gaven in elk geval wat inspiratie. Ik heb een bouwpakket gekocht voor een poppenhuis voor mijn dochter, ik werd lid van de buurttuin waar ik mee hielp met het oogsten van de groenten, en ik ging elke dag wandelen met de hond van de oude buurvrouw naast ons. Allemaal wel heel korte momenten hoor, maar ik had het gevoel dat het wel iets deed.
Verder draai ik mooie rustige muziek, heb ik mn gitaar weer gepakt, en doe ik wat lichte huishoudelijke werkzaamheden zodat mijn vrouw ook wat ontlast wordt. Want ja, het hele gezin is eigenlijk ziek met long-covid he. Iedereen heeft er last van.

Ben je tevreden over hoe het nu gaat?

Ja, ik ben er natuurlijk nog niet maar ik ben al weer drie uur per dag op het werk. In de werkplaats doe ik het kleine montagewerk, waar niet zoveel lawaai bij komt kijken. Sta ik heerlijk rustig in mijn eentje wat te knutselen, maar is het toch wel nuttig werk. Het kostte wel wat overleg om te zoeken naar werk wat ik kan doen zonder dat ik over m.n. grenzen ging, maar dat is toch gelukt.

Wat is het allerbelangrijkste dat je andere patiënten wilt meegeven voor hun herstel?

Blijf positief! Hoe lastig ook, bij de pakken neerzitten helpt echt niks. Het vraagt echt geduld en kost heel veel tijd, maar uiteindelijk kom je weer een heel eind en doe je weer mee.
Maar kijk niet te ver vooruit, en probeer te genieten van de dag zelf, ooit komt het weer goed.

Praat mar Frysk