Reis naar herstel en acceptatie 

Beste lotgenoten,

Ik vind het niet eenvoudig om te delen wat ik heb doorgemaakt sinds postcovid mijn leven binnenkwam als een ongenode gast, maar ik doe het toch. Mijn naam is Henk, en ik wil graag mijn verhaal met jullie delen in de hoop dat het anderen kan inspireren en hoop kan bieden.

Het begon allemaal toen ik na een milde coronabesmetting langdurige klachten ontwikkelde. Mijn energie was weg, ademhalen voelde als een bergbeklimming, en ik stond machteloos tegenover een golf van vermoeidheid die me overspoelde. Ik was vastberaden om terug te vechten, om mijn oude zelf terug te krijgen, en ik begon een zware strijd tegen mijn eigen lichaam.

Dagen werden weken en weken werden maanden. Ik onderging verschillende behandelingen, probeerde medicijnen en bezocht meerdere specialisten, allemaal in de hoop dat er een magische oplossing was die me zou bevrijden van mijn vermoeidheid. Maar hoe harder ik vocht, hoe meer ik besefte dat ik mijn energie verloor aan een onmogelijke strijd.

Op een dag, terwijl ik door een van mijn dieptepunten ging, raadde mijn huisarts me aan om eens te praten met een ergotherapeut die gespecialiseerd was in Acceptance and Commitment Therapy (ACT). Ik was sceptisch, maar besloot het een kans te geven. En dat bleek een keerpunt in mijn herstel.

Ze hielp me om mijn focus te verleggen van het bestrijden van symptomen naar het accepteren van mijn nieuwe realiteit. Samen werkten we aan het begrijpen van mijn grenzen en het vinden van manieren om mijn leven te herstructureren, zodat ik nog steeds kan genieten van de dingen die ik graag deed, zij het op een aangepaste manier.

In plaats van te worstelen met mijn vermoeidheid, leerde ik hoe ik mijn energie kon verdelen over de dag. Mijn passies, zoals vissen en houtbewerking, werden niet langer onbereikbare dromen, maar activiteiten die ik kon aanpassen aan mijn capaciteiten. Ik ontdekte dat ik mijn liefde voor vrijwilligerswerk met demente ouderen kon voortzetten, zij het op een minder intensieve schaal.

De grootste verandering was echter mijn mentale verschuiving. Door ACT leerde ik dat het accepteren van mijn beperkingen niet betekende dat ik opgaf. Het betekende dat ik de energie die ik anders zou verspillen aan het vechten tegen mijn situatie, kon investeren in het hervinden van tevredenheid in mijn leven.

Vandaag de dag kan ik met trots zeggen dat ik mijn leven weer heb opgebouwd. Het is misschien niet hetzelfde als voorheen, maar het is zeker niet minder waardevol. Mijn gezin, mijn hobby’s en mijn vrijwilligerswerk zijn opnieuw het belangrijkste in mijn bestaan.

Mijn boodschap aan jullie is deze: soms is de weg naar herstel geen rechte lijn, maar het is belangrijk om flexibel te zijn, grenzen te accepteren en je energie te richten op wat echt belangrijk is. Acceptance and Commitment Therapie heeft mijn leven veranderd, en ik hoop dat het ook anderen de kracht geeft om hun eigen pad naar herstel en acceptatie te vinden.

Met hoopvolle groeten, Henk

Praat mar Frysk