De weg omhoog uit het Post-COVID dal begint bij acceptatie en keuzes

Positieve berichten van mensen die hun hersteldoelen hebben bereikt, het blijft een feest. Lees hier het verhaal van Arjen.

Arjen was 64, toen hij besmet raakte met covid. En zijn werd zijn leven danig op de kop gezet. In het lotgenotenverhaal beschrijft hij wat hem overkwam en wat dit van hem heeft gevraagd. En hoopt dat zijn verhaal anderen ook zal inspireren.

Mijn antwoord op de vraag van Nella of ik mijn “oude” leven weer terug wilde hebben deed mij realiseren dat ik geaccepteerd heb dat ik gekozen heb voor een nieuwe invulling van mijn leven en dat ik daardoor meer energie kan steken in de weg omhoog uit het post-COVID dal. Met accepteren bedoel ik het echt neerleggen bij het feit of accepteren dat de post-COVID het leven in mijn situatie voorgoed heeft veranderd en dat je een, al dan niet pijnlijke, keuze moet maken of en hoe je verder wilt. Dit proces was voor mij ingrijpend en heeft veel energie (en die was toch al schaars) gekost. Met hulp van o.a. een in covid gespecialiseerde fysiotherapeut en Nella ben ik hierdoor echter wel in een positieve flow terecht gekomen.

Nadat ik het label post-COVID patiënt had gekregen werd mij al snel duidelijk gemaakt dat ik moest leren leven met een verlaagd energieniveau. Of en indien herstel zou volgen was niet duidelijk en of dat herstel tot 50,70 of 90% van mijn oude energieniveau zou gaan was ook onduidelijk. Hierdoor ontstond een negatieve spiraal waarin ik terecht leek te zijn gekomen. Hoe nu verder?

Bij Nella de Jong heb ik mijn energieverbruik in kaart gebracht via de zgn. activiteitenmeter. Hiermee maak je voor jezelf inzichtelijk wat je, per dag, aan energie hebt en hoeveel je verbruikt zonder dat je over je grenzen gaat met alle gevolgen daarvan voor een post-COVID patiënt. Voor mij was dit een enorme eyeopener.

Voordat ik covid kreeg waren werkweken van 55 tot 60 uur heel gebruikelijk. Dit maakte mij niet uit, want ik was heel erg happy met mijn baan en ervoer dat ik energie kreeg van mijn werk waardoor ik het zolang succesvol kon volhouden. Mijn probleem bij het invullen van de activiteitenmeter was nu dus: hoe vul ik die activiteitenmeter zo in dat ik uitkom met mijn energieniveau.

Dat lukte dus niet ook niet met manipuleren (wat Nella overigens direct in de gaten had). Ook mijn fysiotherapeut begon, ongeveer gelijktijdig en vanuit zijn discipline, met het meten van mijn energieniveau. Hij wees mij er, net als Nella, op dat inspanning altijd gevolgd moet worden door ontspanning i.v.m. herstel van het energieniveau. Tot slot wees de medisch maatschappelijk werker mij er heel fijntjes op dat de roofbouw die ik met mijn werk op mijn lichaam pleegde, niet zonder schade door kon blijven gaan. Alle drie zaten de hulpverleners dus op 1 lijn. Maar er was er maar een die dit kon veranderen. Ik moest de knop in mijn hoofd nog wel eventjes omzetten… (accepteren en keuze maken). Zowaar geen gemakkelijke stap.

Een oplossing leek voor mij een ‘mission impossible’, maar na verloop van tijd kwam ik erachter dat niets doen geen optie was. Zodra ik over mijn energiegrens ging, en dat was iedere dag het geval, werd dat keihard afgestraft. Daardoor ging ik alleen maar verder achteruit en werd het dal dieper.

Ik moest mijn leven gaan aanpassen aan mijn energieniveau. Hoewel ik het ontkende was wel duidelijk dat mijn werk de grootste energievreter was. Ik had een ambulante job en het vele reizen in de auto, de stress die mijn job met zich bracht tezamen met de grote verantwoordelijkheid slurpte mijn energie op. Maar: moest ik dit dan loslaten? Hoe dan verder? Wat betekent dat allemaal?

Ik heb hierover met een aantal mensen, waaronder Nella, gesproken maar wist diep in mijn hart het antwoord wel: er was geen keuze. En hoewel ik misschien wel hoopte dat een ander die keuze zou maken: Ik moest dat doen. Het is immers mijn leven. Met mijn werkgever heb ik daarom uiteindelijk besproken dat ik mijn functie niet meer kan invullen zoals ik dat voorheen deed. In overleg met de bedrijfsarts hebben we daar een oplossing voor gevonden. Achteraf was dit voor mijn energieniveau was dit een gouden greep en was die keuze een keerpunt in mijn proces.  Achteraf vrat mijn werk, ondanks dat ik arbeidsongeschikt thuis zat, toch nog aan mijn schaarse voorraad energie.

Een ander punt wat beweging in mijn situatie heeft gebracht is het inzicht dat hulpverleners wel instrumenten kunnen aanleveren maar dat jijzelf in actie moet komen en keuzes moet maken. (Zoals hierboven beschreven kan dat heel ingrijpend zijn). Aan de ene kant wordt gezegd dat je niet over grenzen moet gaan omdat het herstelvermogen in je lichaam niet gaat meer functioneert. Echter aan de andere kant moet je je lichaam wel blijven triggeren om de weg omhoog te kunnen terugvinden. Dit is ongelooflijk lastig omdat de grens waarover je niet moet heengaan, heel dichtbij is en hulpverleners daar misschien verschillend over denken.  Gelukkig was dat in mijn geval niet zo. Met behulp van m.n. de fysiotherapeut ben ik daarom die weg ingeslagen. En ik merk vooruitgang. Bepaalde oefeningen hou ik al 2 x zo lang vol als drie maanden geleden! Daarnaast kan ik alweer 3 á 4 kilometer wandelen.  Natuurlijk ben ik daarna wel moe maar dat is na een uurtje wel weer over (over herstel gesproken!). De Slachtemarathon in 2024 wandelen is misschien wat te veel van het goede, maar thuiszitten hoeft niet meer!

Achteraf realiseer ik me dat ik door acceptatie, keuzes te maken en doorzetten, van een negatieve spiraal in een positieve flow ben gekomen waardoor ik weer energie in mijn lichaam voel komen. Ik voel me zoveel beter. Ben ik er al? Nee, natuurlijk niet – maar de eerste stappen zijn gezet en daarmee is voor mij bewezen dat verbetering mogelijk is. Nu deze koers blijven vasthouden.

Last but not least:

Het overgrote deel van het proces moet jezelf doen. Gespecialiseerde hulpverleners zijn daarbij onontbeerlijk. Daarnaast moet je een klik hebben met die hulpverlener waardoor het gemakkelijker is om je kwetsbaar op te stellen. Maar de mensen die dicht bij je staan zoals je ouders, partner en/of kinderen maken het proces waardoor je gaat met jou mee. Die mag je niet vergeten. Immers er vindt een verandering plaats in en rond de persoon die zij kennen. Dat raakt de mensen die dicht bij jou staan. Heb daarom respect voor het feit dat hierdoor ook hun leven verandert en dat zij daar ook mee moeten leren leven. Geef hun ook tijd om daaraan te wennen.

Praat mar Frysk